කළුවරේ කතා

හකාවතී කියන්නේ කතන්දරකාරයට... හැබැයි ඒක සිංහල ගෑණු කෙනෙක් ගේ නමක් වගේ නිසා මට හිතුනා මේ බ්ලොග් එක එහෙම නම් කරන්න.

මට මේ හකාවතී නම් යෝජනා කළේ නම් මගේ මිත්‍රයෙක්. එයා අරාබි බාසාව දන්නවා හොඳට. ඉතින් මගේ හිතටත් ඇල්ලුවා ඒ නම. ඒ හින්දා තමයි මේ.

ගෑණුන්ගේ නම්වලින් දේවල් නම් කරන එක හරිම ලස්සනයි නේ. අමරාවතී කියල සයිවර් කඩයක් තියෙනවා හැබැයි ගිණි ගනන් කෑම...

ගොඩක් ඉස්සර ඒ කියන්නේ 88 -89 කාලයේ රෑට ලයිට් දාන්න දුන්නේ නැහැනේ ...
ඒ කාලේ මටයි අක්කල දෙන්නටයි හරිම ජොලි. අපි කළුවරේ ඇඳන් උඩට වෙලා රෙදි පොරවන් කතා කියනවා...

ලොකු අක්කා හරිම බයයි ගැරඩින්ට. පොඩි අක්ක බය හොල්මන් වලට.

මම එච්චර කතා දන්නේ නැහැ ඒ කාලේ. කියන්නෙම බොරැ තමයි. ඒත් අක්කලා දෙන්නම ඒවට හිකි හිකි ගගා හිනා වෙනවා.

මම කරන්නේ කළුවරේ ...

ඔන්න අක්කගේ ඇඳ යට ගැරඩියෙක් !

කියල කෑ ගහන එක. එතකොට අක්කා ඊට හයියෙන් කෑ ගහනවා. එතකොට ගේ ඇතුලෙන් අම්මා කෑ ගහනවා...

මොකද තොපිට මැරැම් කන්න ඕන වෙලා ද කියලා...

එතකොට අපි හිකි හිකි ගගා හිනා‍ වෙනවා රෙදි අස්සට වෙලා... අක්කා අඩනවා බය කරනවා කියලා...ටික වෙලාවකින් ආයෙම කතා කියන්න ගන්නවා. සමහර දවසට එලිවෙනකම් කතා කියනවා...එලි වුනාම සතුටුයි. ඉර පායාගෙන එද්දී අපි අම්මා එක්ක තේ බොනවා.

ඉර පායන්න එපා කියල තහනම් කළාට වැඩක් නැති නිසා ඉර ඔහේ පෑයුවා.

ඒ කාලේ කවුරැත් බයෙන් හිටියේ. ඒත් අපි හරිම සතුටින් හිටියේ කළුවරේ කතා අහන්න...